Od kolejarskiej osady do parafii na Wólce

Kolejarska osada przy granicy

W 1877 r. otwarto linię kolejową kowelską, a na polach Woli Łomskiej stanęła stacja. Leżała tuż przy granicy rosyjsko-pruskiej, więc szybko stała się bazą przeładunkową. Przejeżdżali przez nią ludzie jadący do pracy w Prusach albo za ocean.

W 1914 r. ks. Ignacy Krajewski zanotował w Kronice Parafialnej, że 70% mieszkańców Wólki to kolejarze. Parafia liczyła już wtedy 3800 wiernych. Kolejarze z Wólki walczyli w 1905 r. o język polski w szkołach i urzędach, a bohaterską postawą wykazali się także w 1918 i 1920 r.

Mieszkańcy walczą o własny kościół

Mieszkańcy Wólki postanowili zbudować kaplicę z mieszkaniem dla kapłana. Powołali dziesięcioosobowy komitet pod przewodnictwem Adama Zawistowskiego, a Cech Oraczy ofiarował 3 morgi ziemi pod kaplicę i plebanię.

Władze carskie były niechętne nowym parafiom. Delegacja komitetu była pięć razy u biskupa płockiego, dwa razy u generalnego gubernatora w Warszawie, trzy razy u gubernatora płockiego i raz aż w Petersburgu. W 1911 r. stanęła drewniana kaplica.

Styczeń 1912: pierwszy duszpasterz

Czterech kapłanów odmówiło objęcia placówki na Wólce. Zgodził się dopiero ks. Ignacy Krajewski, rektor kościoła poklasztornego w Ciechanowie. Przyjechał 26 stycznia 1912 r., a na dworcu czekali na niego członkowie komitetu.

28 stycznia 1912 r. mieszkańcy Wólki po raz pierwszy uczestniczyli we Mszy św. we własnym kościele.

Nowy duszpasterz szybko zbudował murowaną plebanię, założył cmentarz i spłacił długi zaciągnięte na budowę i wyposażenie kaplicy.

Budowa obecnego kościoła

Budowę obecnego kościoła rozpoczął w 1974 r. ks. Marian Czapla. W 1978 r. świątynię konsekrował bp Bogdan Sikorski.